عشقه من

عشقه من . . .

یک روز میرسد که یک ملافه ی سفید پایان میدهد به من . . . به شیطنت هایم . . . به دلتنگی هایم . . .  به خنده های بلندم و به بغض هایم . . .
روزی که  با دیدن عکسم بغض میکنی و میگویی : دیوونه دلم واسه مسخره بازیهات تنگ شده پاشو . . .

مسخره است

میدانی رفیق . . .

وقتی نخواستنت…

آروم بکش کنار …

غم انگیز است اگر تو را نخواهد

مسخره است اگر نفهمی

احمقانه است اگر اصرار کنی . . .

تاکید فراوان می کنم

عشق نه زیبایی میخواهد  . . .

نه ماشین و نه هیچ چیز دیگری . . .

فقط و فقط دو تا آدم میخواهد . . .

تاکید میکنم . . .

آدم . . .

دوست دارم

تنهایی  را دوست دارم ... بی دعوت می آید 

 بی منت می ماند...

  و بی خبر نمی رود

باران ک میبارد...

 بارانـ   کـ   میبارد  چشمـ هایمـ     با اسمانـ   به تفاهمـ   میرسند    چهـ   وجهـ   اشتراکـ    لطیفیـ    استـ    بینـ   هوایـ   دلـ  منـ  و  اینـ  روز هایـ  بارونـ

قانون من و تنهایی تو

قانون تو تنهایی من است و تنهایی من قانون عشق

عشق ارمغان دلدادگیست و این سرنوشت سادگیست

چه قانون عجیبی! چه ارمغان نجیبی و چه سرنوشت تلخ و غریبی!

که هر بار ستاره های زندگیت را با دستهای خود راهی آسمان پر ستاره کنی

و خود در تنهایی و سکوت با چشمهای خیس از غرور پیوند ستاره ها را به نظاره نشینی

و خاموش و بی صدا به شادی ستاره های از تو گشته جدا دل خوش کنی

و باز هم تو بمانی و تنهایی و دوری...

.......................

مهم نیست ڪه دیگر بآشـے یآ نه...

مهم نیست ڪه دیگر دوسم دآشته بآشـے یآ نه

مهم نیست ڪه دیگر مرآ به خآطر بیآورے یآ نه

مهم نیست ڪه دیگر تورآ بآ دیگرے میبینم یآ نه

مهم اینست ڪه زمآنے که تنهآ میشوے ....

زمــآنـے ڪه دلت گرفت چگونه و با چه رویـے

سر به آسماטּ بلند میڪنـے و میگویـے :

خدآیا مـטּ ڪه گنآهـے نڪردم ... پس چه شد

من بودم

 

من بودم و غروبی سرخ که نشان از تاریکی تلخی داشت

 

به ذهنم فشار آوردم تا تو را به خاطر آورم

 

ولی هر چه سعی کردم به ذهنم هم نیومدی

 

همان لحظه که خورشید خانم داشت می رفت

 

به خاطرم اومد که تو تمام هستی من بودی

 

ولی نمیدانستم که به زیبا یهای دنیا نباید دل بست

 

به تویی که زیبایی محض بودی

 

آنروز غروب عشق من بود

 

من فهمیدم که وعده هایت وفایی ندارد

 

شکوه هایی که از تو داشتم به فراموشی سپردم

 

و گفتم که باید او را زخاطر برد

 

خورشید رفت و شب امد

 

ولی من هنوز روز را ندیده ام

 

اگر هر غروب طلوعی دارد

 

ولی این غروب طلوعی ندارد

 

حالا دیگر من مانده ام و یک دنیا تاریکی

 

غروب عشق اگر غمگین بود

 

ولی برایم دوست داشتنی بود

خداحافظ

خداحافظ گل لادن، تموم عاشقا باختن.

ببین هم گریه هام از عشق، چه زندونی برام ساختن.

خداحافظ گل پونه، گل تنهای بی خونه.

لالایی ها دیگه خوابی، به چشمونم نمی شونه.

یکی با چشمای نازش، دل کوچیکمو لرزوند.

یکی با دست ناپاکش، گلای باغچمو سوزوند.

تو این شب های تو در تو، خداحافظ گل شب بو.

هنوز آوار تنهایی، داره می باره از هر سو.

خداحافظ گل مریم، گل مظلوم پر دردم.

نشد با این تن زخمی، به آغوش تو برگردم.

نشد تا بغض چشماتو، به خواب قصه بسپارم،

از این فصل سکوت و شب، غم بارونو بردارم.

نمی دونی چه دلتنگم، از این خواب زمستونی،

تو که بیدار بیداری، بگو از شب چی می دونی ؟

تو این رویای سر در گم، خداحافظ گل گندم.

تو هم بازیچه ای بودی، تو دست سرد این مردم.

خداحافظ گل پونه، که بارونی نمی تونه

 طلسم بغضو برداره، از این پاییز دیوونه

کمی متفاوت

حس میکنم باید کارگردان میشدم


چون هرکسی به من میرسد


بازیگر می شـــــــــــود

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

میدانم برایت ارزان شده ام


چانه میزنم تا مفت نفروشیم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

برایت دعا می کنم خــدا از تو بگیرد



آنچه که خــدا "را" از تو می گیرد.