ﻓــﺮﯾـﺐ ﺩﺍﺩﯼ

ﺩﺧﺘـــﺮﯼ ﺭﺍ ﺑـﺎ ﺩﺭﻭﻏــﻬـﺎﺕ
ﻓــﺮﯾـﺐ ﺩﺍﺩﯼ
ﻗــﺒـﻞ ﺍﺯ ﺍﯾـﻨـﮑـﻪ ﺑـﮕــــﯽ ﭼـــﻘـﺪﺭ
ﺍﺣـــﻤـﻖ ﺑـــﻮﺩ
ﺯﻳـــﺮ ﻟــﺐ ﺑــﻪ ﺧـــﻮﺩﺕ ﺑـــﮕـﻮ ﭼـــﻘـﺪﺭ
ﻣــﻦ ﺁﺷــﻐــﺎﻟــﻢ ...!!!

دمش گرم

مــــیم مثـــــلـــ مــــــــــــــرد

اگـــر گریــــه نمیکنم فکر نکن از سنـــگم !
من مـــــرد هستم …
تنهـــایی قــــدم زدنم از گریــــه کردنــــ دردناکتــــر استــــ
مـــرد از زن خیلیــــ تنهاتــر استــــ …
مـــرد لاک ناخن نمیــــزند که هر وقت دلش گرفتــــ
دستــــش را باز کند و به ناخـــن هایش نگــــاه کند !
مـــرد موهایش بلند نیست کـــه در بـــــی کســـی
کوتــــاهش کند و لـــــج کند با تــــمام دنــــیا !
مـــرد حتـــی دردهایش اشکــــ که نـــــه ,
سنگــــ میکند و میچســـباند به پیــــشانیش
میـــشود گفتـــ :
مــــیم مثـــــلـــ مــــــــــــــرد
♥ بــه سلامتــی همۀ مــــرد هـای واقـعـی ♥

او “مـــرد” است

او “مـــرد” است دستــــانش از تو زِبرتر و پهن تر است
صورتش ته ریشى دارد
قلبش به وسعـــتِ دریــــا
جـــاىِ گریـــــه کردن به بالکن میرود و تنـــهایی را می بلعد
او با همــــان دستان پهن و زبرش تورا نوازش می کند
با همان صورت ناصاف و ناملایم تورا می بوسد و تو آرامــــ می شوى
آنقــــدر اورا نــامــــرد “ نـخـوان ”
آنقدر پول و ماشین و ثـــــروتش را “ نـسنـج ”
فـقـط بـه او “ تـوجـه کــن ”
تا زمین و زمان را برایــت بـدوزد …
فقــــط باهاش “ رو راست باش ” تا دنیا را به پایت بریزد

دل آدمها شیشه نیست

دل آدما…!!

 

 

شیشـه نیست که روی آن…!!

 

 

هــــــا کنیم…!!

 

 

بعد با انگـــشت قـــ♥ ـلب بکشیم و…!!

 

 

وایسیم آب شـــدنش رو تماشــــا کنیم…!!

 

 

و کیـــــف کنیم…!!

 

 

رو شیشه نـــازک دل آدمـــا…!!

 

 

اگـــه قلبــــــ♥ ـــی کشیدی…!!

 

باید مــــــــردونـه پـــــــاش وایســــتی

بعضی وقتا . . . . .

ﺑــــﻌـﻀــﯽ ﻭﻗــﺘـﺎ ﺁﺩﻡ ﻋــﺠﻴـﺒــــ ﺩﻟــﺶ

ﻣﻴــﺨـﻮﺍﺩ ﻳــﮑـﯽ ﺑــﻬــﺶ ﮔﻴـــﺮ ﺑـــﺪﻩ !

ﺍﺯﺵ ﺑــﭙــﺮﺳــﻪ ﮐــﺠـﺎﻳــﯽ؟؟؟

ﮐــﺠــﺎ ﻣﻴــﺮﯼ؟؟؟

ﮐــﯽ ﻣﻴـــﺎﯼ؟؟؟

ﺯﻭﺩ ﺑـــﺮﻭ ﺧــﻮﻧــﻪ ! ﺭﺳــﻴـﺪﯼ ﺯﻧـﮕــــ

ﺑـــﺰﻥ !!

ﻫـــﻮﺍ ﺳـــﺮﺩﻩ ﻟــﺒـﺎﺱ ﮔـــﺮﻡ

ﺑـﭙـــﻮﺵ ...

ﺗـــﺎ ﺩﻳـــﺮ ﻭﻗــﺘــــ ﺑـــﻴـﺪﺍﺭ ﻧــﻤـــﻮﻥ ...

ﺣـــﺘـﯽ ﺑــﺎﻫــﺎﺗــــ ﻗـــﻬــﺮ ﮐـــﻨـﻪ

ﺑــﺎﻫــﺎﺵ ﻗــﻬــﺮ ﮐــﻨــﯽ ...ﻧـــﺎﺯﺕ ﺭﻭ

ﺑــﮑـﺸـــﻪ !

ﻧـــﺼـﻔــﻪ ﺷــﺒـﯽ ﺑـﻬـﺘــــ ﺍﺱ ﺍﻡ ﺍﺱ

ﺑـــﺪﻩ ...

ﺑـــﺪﻭﻧــﯽ ﺗــﻮ ﺑــﻲ ﺧــﻮﺍﺑﻴــﺎﺷـــﻢ ﺑــﻪ

ﻳــﺎﺩﺗـــﻪ ...

ﺑـــﺎﻳـﺪ ﻳـــﮑـــﯽ ﺑـــﺎﺷــﻪ ﻧـــﮕـﺮﺍﻧـﺘــــ

ﺑـــﺎﺷـــﻪ ... !

ﺑـــﺎﻳــﺪ ﻳـــﮑــﯽ ﺑـــﺎﺷــﻪ ﺑـﻬـﺘــــ ﺑــﮕـــﻪ

ﻣــﻮﺍﻇـﺒــــ ﺧـــﻮﺩﺕ ﺑــﺎﺵ ... !

ﺁﺩﻡ ﻫـــﯽ ﻣـــﻴﺨــﻮﺍﺩ ﺑــﻪ ﺭﻭﯼ

ﺧـــﻮﺩﺵ ﻧـــﻴــﺎﺭﻩ،

ﻫــﯽ ﺑـﮕـــﻪ ﻫــﻤﻴــﻨـﺠـــﻮﺭ ﯼ

ﺧــﻴـﻠــﻴـــﻢ ﺧـــﻮﺑــﻪ !

ﻭﻟــﯽ ﻳـــﻪ ﻭﻗـــﺘــﺎﻳـــﯽ ﺩﻳـــﮕــﻪ

ﻧـــﻤﻴـــﺸــﻪ، ﺩﻳـــﮕــﻪ ﻧــﻤﻴــﺘـﻮﻧـــﻪ !

ﺑـــﻌـﻀـــﯽ ﻭﻗـــﺘــﺎ ﺁﺩﻡ ﺣـﺲ ﻣﻴــﮑﻨــﻪ

ﻣــﻴﺨــﻮﺍﺩ ﻳـــﻪ ﺣـــﺮﻓـﺎﻳـﯽ ﺭﻭ

ﺑـــﺸـﻨـــﻮﻩ ...

ﻳــــﻪ ﺣـــﺴـﺎﻳــﯽ ﺭﻭ ﺗـــﺠــﺮﺑــﻪ

ﮐــﻨـــﻪ !

ﺑـــﻌـﻀـــﯽ ﻭﻗــﺘــﺎ ﺁﺩﻡ ﺩﻟـﺶ

ﻣـــﻴﺨـــﻮﺍﺩ ﻭﺍﺳـﻪ ﻳـﮑــﯽ

ﻣـﻬـــﻢ ﺑـــﺎﺷـــﻪ ...

ﻫـــﻤﻴــــﻦ . . .

مرد مرد مرد

هم آنقدر که زن را باید فهمید مرد را هم باید درک کرد 

ﻫم آﻧﻘﺪﺭ ﮐﻪ ﺯﻥ "ﺑﻮﺩﻥ" ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ... ﻣﺮﺩ ﻫﻢ "ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻥ" ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ...

هم آنقدر که باید قربان صدقه ی رویِ ماه بی آرایش زن رفت 

باید فدای خستگی های مرد هم شد 

هم آنقدر که باید بی حوصلگی های زن را 

طاقت آورد کلافگی های مرد را باید فهمید ... 

توقع

تمام غصه ها دقیقا از همان جایی آغاز می شوند که ترازو بر می داری می افتی به جان دوست داشتنت .

اندازه می گیری !

حساب و کتاب می کنی !

مقایسه می کنی !

و خدا نکند حساب و کتابت برسد به آنجا که زیادتر دوستش داشته ای ،

که زیادتر دل داده ای ،

که زیادتر گذشته ای ،

که زیادتر بخشیده ای ،

به قدر یک ذره ،

یک نقطه ،

یک ثانیه حتی !

درست از همانجاست که توقع آغاز می شود

و توقع آغاز همه ی رنج هایی است که به نام عشق می بریم ...

یک حقیقت تلخ

نمیدونم این دنیای ما آدمها چه دنیایی است

 که هرچی آدم خوبتر باشه از همه دورتر میشه و تنهاتر میشه

 من تو این دنیا فهمیدم که برای به دست آوردن عشق باید آدم

 دورو و دورنگ و فریبکار باشه هر گناهی که من کردم

 تقصیر این دنیای مسخره ی خودمونه